مواد برای پروانه باید بر اساس نوع تجهیزات، محیط کار و محیط کار انتخاب شود. مواد رایج عبارتند از چدن، فولاد کربن، فولاد ضد زنگ و آلیاژ آلومینیوم. تحت شرایط عملیاتی استاندارد، پروانه‌های چدنی که با هزینه کم، سهولت ماشین‌کاری و مقاومت در برابر سایش مشخص می‌شوند، برای پنکه‌ها و پمپ‌های همه منظوره مناسب هستند. برای تجهیزاتی که به استحکام بالاتری نیاز دارند، ممکن است موادی مانند فولاد کربنی برای اطمینان از عملکرد طولانی مدت قابل اعتماد انتخاب شوند.
فولاد ضد زنگ یکی دیگر از مواد رایج برای ساخت پروانه است که عمدتاً در کاربردهایی که نیاز به مقاومت در برابر خوردگی بالا دارند استفاده می شود. به عنوان مثال، هنگام حمل مایعات خورنده یا کار در محیط‌هایی با رطوبت بالا یا قرار گرفتن در معرض عوامل شیمیایی، پروانه‌های فولادی ضد زنگ به حداقل رساندن تأثیر زنگ زدگی و خوردگی بر عملکرد تجهیزات کمک می‌کنند. از آنجایی که درجات مختلف فولاد ضد زنگ از نظر مقاومت در برابر خوردگی، استحکام و هزینه متفاوت است، گرید خاص باید بر اساس شرایط عملیاتی واقعی انتخاب شود.
پروانه های آلیاژ آلومینیوم نیز به طور گسترده در فن ها و تجهیزات چرخشی با سرعت بالا استفاده می شود. آلیاژ آلومینیوم به دلیل چگالی کم، وزن پروانه را کاهش می دهد و در عین حال استحکام مکانیکی کافی را حفظ می کند و در نتیجه باعث کاهش اینرسی چرخشی و کاهش بار روی موتور می شود. برای تجهیزات با سرعت بالا، وزن پروانه و تعادل مستقیماً بر پایداری عملیاتی تأثیر می گذارد. بنابراین، انتخاب مواد باید استحکام و مقاومت در برابر خوردگی را با ملاحظات وزن و ماشین کاری متعادل کند.
علاوه بر فلزات، پروانه‌های تجهیزات تخصصی ممکن است از پلاستیک تقویت‌شده با فایبرگلاس (FRP)، پلاستیک‌های مهندسی یا سایر مواد کامپوزیتی ساخته شوند. این مواد دارای مزایایی مانند وزن کم و مقاومت در برابر خوردگی هستند که آنها را برای کاربردهای خاص در صنایع شیمیایی، حفاظت از محیط زیست یا حمل و نقل گازهای خاص مناسب می کند. هنگام انتخاب مواد پروانه، نباید صرفاً روی هزینه تمرکز کرد. در عوض، یک ارزیابی جامع - با در نظر گرفتن ویژگی‌های محیط، دما، سرعت چرخش، فشار، الزامات مقاومت در برابر سایش، و عمر مفید تجهیزات - برای انتخاب ماده‌ای که به خوبی با محیط عملیاتی مناسب است ضروری است.
